هر بامداد

ليوان به دست

كنار چهچهه پرستوها

پرواز را نوشيده ام

تا به بوي آفتاب

                                 دمي به ملاقات آب بنشينم.             11/3/1381

 در پيراستنگاه

 با آينه ها

  چقدر حرف زديم

    كه يك اطاق

                                پر از حرف شد.       17/10/1380

ديروز را

با امروز تو

آنكه پر مي كند

قدمهاي آمده را

با موهاي سرت

                     جاروب مي كشد.      26/2/1381

رازي نبود

آنجا كه آينه را آه گرفت

بي هيچ وسوسه يي

كه زمان را

در قامت رقصندگان دوره گرد جهان،‌

بازگو كند

اي آفتاب «ديشب به سيل اشك»

ره مهتاب مي زدم

شايد نديده باشي

اما شنيده اي

كه فرياد حق حقي

                      به چشمهايم حلقه درآويخت.          2/11/1380

خاموش و سرد بود

اما

خون در دلش مي جوشيد

از آهن گداخته

كه به زخمش گذاشتند

عاشق ترانه خوان زمين بود

و دلش

                            معناي عشقش.             27/9/1380

از كجاست؟

بي همدمي نشستن و

در انتظار درد

شب در نگاه حوصله

جستن

                                    نيافتن                   شهريور 1380

كو؟ ...

لالايي هاي در حسرت خفته

ايوان پلاستيكي

پر از چهچهه قناريان

گردن بندي به هرچه باداباد

آويختيم

و با ساز ناكوك

قلب زمان را به بزم گرفتيم

اگر آمدي

مرا از بوته زاران

سراغ گير

                                كه فرزند بيابان بي بال و پرانم.             14/4/1380

چه سخت بود و

سنگين

معناي انگشتهايت

كبوتري كه

از دستهاي تو دانه بر مي چيد

شايد اينبار

كوه به كوه خواهد رسيد

كه باران اينگونه

در جريان است

نه

تو بهانه يي بودي

تا بارها بشكنم و دم بر نياورم.

21

 از ستايش ابهتي بلند

تا همپايي در بيراهه اي سوزان – دير يا زود-

فرجام را

آخرين در كه به ديوار صدا پيوست

اولين دردي كه به بار نشست

              و دُرد زده اي كه به دَرد مي مانست.        13/5/1379

22

 در دراز ناي شب

زمان را ببين

كه پاك مي بازد

بلوغِ فريادش را

و تو صدها بار خواهي خواند

طومار پيچيده در غبار را

ترانه بلند سنگ ها را

                  ديوار را.           26/5/1379

23

 من روحِ فسيل شده عالمم

در بستر حصيري

سر تا پا دود و دم

گزيري نيست از مشعل داران عرصه يغما

آه، اگر ناليدن را

در گستره وحشت زمين

سودي بود

اگر سر مي توانستم بگيرم زير خاكستر

                             بي صدا مي سوختم.        24/6/1379

24

به چشمانت

عادت دارم

حتي به سوداي همنفس بودن با تو

او به كجا مي رود

نمي دانم

                           رفتنش را چاره اي آيا هست؟               28/9/1379

25

همواره آمدنش را

پايان كار جهان مي دانستم

اما از آسمان

غرشي گذشت

و من با اشاره به آن

در عالمي ديگر سفر مي كردم

او مي آيد

                          حتي اگر سراغش را نگيرم.               بهمن ماه 1379

 26

 ديداري در موج

شكوهي از ناديدني ها

... كاش گلها را

                      با خودت مي آوردي.               6/12/1379

27

 كو؟ ...

لالايي هاي در حسرت خفته

ايوان پلاستيكي

پر از چهچهه قناريان

گردن بندي به هرچه باداباد

آويختيم

و با ساز ناكوك

قلب زمان را به بزم گرفتيم

اگر آمدي

مرا از بوته زاران

سراغ گير

                          كه فرزند بيابان بي بال و پرانم.                  14/4/1380

16

 لب سوز از تنوره خاكستر

و تند هجمه اي

از جنس شب يلدا و آه سرد

اينجا

همهمه اي تلخ و بي صدا

مي آيد

                        اما كدام برتافتن نگاه را؟       29/9/1378

17

 آوار

فرو مي غلتد

از كناره

چو رگبار

كف دستي

با خط طلوع

پيچيده بر افقها

                  و سياره اي نگاهش را شست.        15/11/1378

18

 آرزوي گم شده

دو كودك را

به رخسار خانه كجاوه نشينان

چه ساخته بود

كه مي توانستند سرسختانه بگويند:

                                كو؟ كجا؟                 3/12/1378

19

 شيرينِ بيستون

تيشه ام مي داد

و نمي دانست

سازم

                         كوك چه آوايي است.            10/3/1379

20

 فرياد!

ترانه اي گريخت

از حنجره در بدر كوهها

كدامين سوگند بر لب

جاري نشده

راست خواهد پنداشت

                                   آغاز رفتنت را؟              23/3/1379